Lunes...
lunes... ano bang bago? hindi ko alam na may quiz kanina sa guidance...tuloy hindi ako nakapag-aral ng mabuti...5 mins b4 d test lang ako nakapag-skim na notes...thank God...9/10 ako...dapat perfect kundi dahil sa katangahan ko... sensimotor...sa halip na sensorimotor...haha... dry....
DRY...
mahirap pala yung matagal hindi nakakapagsulat...lalo na kung buhay mo 'to... lahat na tao manunulat....ang pagkakaiba lang.. ang paraan at ang nilalaman...
puwede kang magsulat ng puro mura lang... pakshyet... bolshyet... pakyu... at kung anu-ano pang pauso ng mga Hollywood films na patuloy ang paghahari sa sinehan nating mga PINOY... ganun ata talaga... hindi tayo matututong mahalin ang sarili natin... lagi tayong naghahanap ng iba..sa isang tipikal na Pilipinong may pera, mas bibilhin niya ang tatak na Adidas o di kaya'y Nike kesa sa sarili nating gawang sapatos mula sa Marikina... pano ba naman daw kasi, ang gawang pinoy, japeyk, wa-klas... ang problema sa pinoy, hindi tayo marunong magmahal ng sarili natin... puro iba lagi ang ating iniisip...kung may bisita sa bahay... sige lang... kahit wala tayong matulugan,,,kahit wala tayong makain.... kelan kaya tayo magbabago?.... asa pa tayo.... dry....
matagal na rin akong hindi nakakapagsulat... namiss ko ito ng sobra...hanggang sa blog na lang ako nakapatitiis na ilabas lahat ng sigaw ng damdamin kong punung-puno na ng mga ideya na walang mapaglagayan....
ang pagsusulat...buhay...may panahong kailangang tumigil...huminga...tumunganga.... maglaway... matulog....
sana...sa mga darating na araw... mabuhay muli ako...i mean... magising muli ang diwa ko... sana...
asa pa ako... dry....
marami na namang nangyari... nagkita ulit kami...
after three weeks...
ayos na kami.... bumabalik na ulit ang dati... syempre,. masaya ako... bakit naman hindi? at least panatag akong andyan lang siya... kahit hindi kami.... at marahil....malabo ng maging kami... pero anong magagawa ko kundi umasa...wala naman akong ibang magagawa kundi yun lang....
marami akong ginagawa...pero ayos lang... andyan siya...kahit wala siya lagi sa tabi ko... kahit text lang ayus na... totoo... mahiwaga... misteryoso... hindi ko rin maintindihan bakit nandito pa rin ako hanggang ngayon...kahit hindi malinaw ang lahat... patuloy akong umaasa... patuloy akong nagpapakagago.... eh anong magagawa ko...ganun talaga... ganun talaga kapag inlab.... dry....
asa pa ako.... dry....
DRY...
mahirap pala yung matagal hindi nakakapagsulat...lalo na kung buhay mo 'to... lahat na tao manunulat....ang pagkakaiba lang.. ang paraan at ang nilalaman...
puwede kang magsulat ng puro mura lang... pakshyet... bolshyet... pakyu... at kung anu-ano pang pauso ng mga Hollywood films na patuloy ang paghahari sa sinehan nating mga PINOY... ganun ata talaga... hindi tayo matututong mahalin ang sarili natin... lagi tayong naghahanap ng iba..sa isang tipikal na Pilipinong may pera, mas bibilhin niya ang tatak na Adidas o di kaya'y Nike kesa sa sarili nating gawang sapatos mula sa Marikina... pano ba naman daw kasi, ang gawang pinoy, japeyk, wa-klas... ang problema sa pinoy, hindi tayo marunong magmahal ng sarili natin... puro iba lagi ang ating iniisip...kung may bisita sa bahay... sige lang... kahit wala tayong matulugan,,,kahit wala tayong makain.... kelan kaya tayo magbabago?.... asa pa tayo.... dry....
matagal na rin akong hindi nakakapagsulat... namiss ko ito ng sobra...hanggang sa blog na lang ako nakapatitiis na ilabas lahat ng sigaw ng damdamin kong punung-puno na ng mga ideya na walang mapaglagayan....
ang pagsusulat...buhay...may panahong kailangang tumigil...huminga...tumunganga.... maglaway... matulog....
sana...sa mga darating na araw... mabuhay muli ako...i mean... magising muli ang diwa ko... sana...
asa pa ako... dry....
marami na namang nangyari... nagkita ulit kami...
after three weeks...
ayos na kami.... bumabalik na ulit ang dati... syempre,. masaya ako... bakit naman hindi? at least panatag akong andyan lang siya... kahit hindi kami.... at marahil....malabo ng maging kami... pero anong magagawa ko kundi umasa...wala naman akong ibang magagawa kundi yun lang....
marami akong ginagawa...pero ayos lang... andyan siya...kahit wala siya lagi sa tabi ko... kahit text lang ayus na... totoo... mahiwaga... misteryoso... hindi ko rin maintindihan bakit nandito pa rin ako hanggang ngayon...kahit hindi malinaw ang lahat... patuloy akong umaasa... patuloy akong nagpapakagago.... eh anong magagawa ko...ganun talaga... ganun talaga kapag inlab.... dry....
asa pa ako.... dry....


0 Comments:
Post a Comment
<< Home